Tuesday, August 20, 2019 Last Updated 17 Min 12 Sec ago English Edition
Todays E paper
Ads by Google
Sunday 07 Jul 2019 01.59 AM

മുറിവുകള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന ജീവിതം

uploads/news/2019/07/320132/bft1.jpg

"ജീവിതത്തിന്റെ മുള്ളുകളില്‍ വീഴുന്നു, എന്നില്‍നിന്നു രക്‌തം പ്രവഹിക്കുന്നു" എന്നു പാടിയതു ഷെല്ലിയാണ്‌.
മുറിവുകളും വടുക്കളുമില്ലാത്ത ജീവിതമില്ല. ഈ മുറിവുകള്‍ ഓര്‍മയിലാണു വേദനിക്കുന്നത്‌. നാം സമയത്തിനു പുറത്തല്ല, അകത്താണ്‌. കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്ക്‌ എന്നതു കാലത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന കാഴ്‌ചപ്പാടാണ്‌. ഭൂതമാണു കാലത്തിന്റെ അടിസ്‌ഥാനമെന്നു തോന്നിയിട്ടുണ്ട്‌. പഴമ അചഞ്ചലമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ആലേഖിതമാകാതെ കാലം കടന്നുപോകുന്നില്ല. ഭൂതം കടന്നുപോകുന്നു. പക്ഷേ, അതു മരിക്കുന്നില്ല. ഭൂതത്തിന്റെ ഏറിയ ഭാഗവും ബോധത്തിനു പുറത്താണ്‌. ഭൂതം കടന്നുപോകുന്നുവെന്നു തോന്നാമെങ്കിലും അതൊരിടത്തും പോകുന്നില്ല.
കഴിഞ്ഞ കാലം വ്യക്‌തിപരമായി ഓര്‍മയിലാണു പ്രത്യക്ഷമാകുക. നമ്മുടെ ലോകവുമായുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ ഊര്‍ജഭാഗമാണത്‌. പ്രപഞ്ചവുമായുള്ള ബന്ധം ഓര്‍മയിലാണ്‌. ശുദ്ധമായ ഭൂതത്തിന്റെ ഒഴുക്കുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണു മൂല്യസ്‌മൃതി സംജാതമാകുന്നത്‌. ഓര്‍മയില്‍നിന്നാണ്‌ വിലക്കപ്പെട്ട കനി തിന്ന ഓര്‍മയും അതുണ്ടാക്കുന്ന അസംതൃപ്‌തിയും വന്നു ഭവിക്കുന്നതും. മുറിവുണ്ടായതും ഉണ്ടാക്കിയതും ഓര്‍മയില്‍ ജീവിക്കുന്നു. ജീവിതം സത്യത്തില്‍ ഓര്‍മയുടെ ബോധമാണ്‌, സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്‌. തത്ത്വത്തില്‍ എന്നു പറയുമ്പോള്‍ ഇല്ലാത്തതിന്റെ ഏതോ ഊര്‍ജവും വീര്യവുമാണ്‌.
ഈ ഊര്‍ജം എന്നത്‌ ഓര്‍മയുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു നാണമാണ്‌. ലജ്‌ജ അയോഗ്യതയുടെ ബോധമാണല്ലോ. സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടാകുന്ന കുറ്റബോധം പരിമിതിയുടെ ബോധംതന്നെ. ഏതു ബന്ധത്തിലും ഈ നാണം കടന്നുവരുന്നതുകൊണ്ടു ലജ്‌ജയെ സംബന്ധത്തിലെ പരിമിതിയുടെ ബോധമായി കാണാം. ഈ ലജ്‌ജയെ എന്തു ചെയ്യണം? നാണത്തെ അടിച്ചമര്‍ത്തുന്ന ഒരു സംസ്‌കാരമാണു നമ്മുടേത്‌. അതു ലോകജീവിതത്തിന്റെ നിര്‍വചനഭാഗമാകേണ്ടതാണ്‌.
നാണിപ്പിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളാണ്‌ അനുഷ്‌ഠാന സൃഷ്‌ടിക്കു കാരണമാകുന്നത്‌. കൃഷിയുടെയും മെരുക്കലിന്റെയും നടപടികളില്‍ നാണംതോന്നിയ കൃഷിക്കാരന്‍ ബലിയുടെ അനുഷ്‌ഠാനങ്ങളുണ്ടാക്കി. നാണം പ്രകൃതിയുടെ പുനരുദ്ധാരണത്തിനു കാരണമായി. ജീവിതമതിന്റെ ആവാസവ്യവസ്‌ഥിതിയുടെ കേടുപാടുകള്‍ പരിഹരിച്ചു പ്രകൃതിയെ പൂര്‍വസ്‌ഥിതിയില്‍ പുനഃസ്‌ഥാപിക്കുകയാണു ലക്ഷ്യം.
ആവാസവ്യവസ്‌ഥിതി ഒരു സംഗീതത്തിന്റെ സ്വഭാവമെടുക്കുന്നു. സംഗീതം കരയുമ്പോള്‍ മനുഷ്യന്‍ കരയുന്നു, പ്രകൃതി കരയുന്നു. വികാരം ഒരു സ്വകാര്യ അനുഭവമല്ല, അതു സാമൂഹികമാണ്‌, രാഷ്‌ട്രീയവുമാണ്‌. അതു സാമൂഹികമാറ്റങ്ങളുണ്ടാക്കുന്നു. ജീവിതപരിസ്‌ഥിതികളെ അതു മാറ്റുന്നു. വികാരം പ്രാപഞ്ചികസ്‌മരണയാണ്‌. സാധാരണത്വത്തില്‍നിന്നു മനുഷ്യനെ ഉയര്‍ത്തി സ്രഷ്‌ടാവാക്കുന്ന വികാരം. ഉന്നതമായ മല അത്ഭുതം സൃഷ്‌ടിക്കുന്നു, കൊടുംവനം ഭയപ്പെടുത്തുന്നു; വൃക്ഷത്തണല്‍ ആസ്വദിക്കുന്നു. ഈ വികാരങ്ങളൊക്കെ ലക്ഷ്യങ്ങളും ഉദ്ദേശങ്ങളും പേറുന്നു. കൊല്ലുന്ന മൃഗങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌ അറിയുന്നതുകൊണ്ടാണു കൊടുംവനം ഭയപ്പെടുത്തുന്നത്‌. തണുത്ത അരുവിയില്‍ ആമോദിക്കുന്നു. നമ്മില്‍ത്തന്നെ ഒരു സംഗീതമുണ്ട്‌. ആ സംഗീതത്തിനു നമ്മുടെ സന്തോഷം ദുഃഖം, കരുണ, സ്‌നേഹം എന്നീ പൊതുനാമങ്ങളുമായി ബന്ധമുണ്ട്‌.
നാണംതന്നെ ധാര്‍മികവും പ്രായോഗികവുമായ ശ്രദ്ധയാണ്‌. അതു ജീവിക്കാന്‍ വ്യവസ്‌ഥിതിയുടെ വീണ്ടെടുക്കലായി മാറണം. മതം മനുഷ്യബോധത്തിന്റെ തലത്തിലാണല്ലോ. അതു പരലോകവും ദൈവവുമായി ബന്ധമാണെന്നു പറയുമ്പോഴും അത്‌ ഈ ലോകത്തിലെ മനുഷ്യരും പ്രകൃതിയുമായുള്ള സംബന്ധത്തിന്റെ വിശുദ്ധ മാനമാണ്‌. മതം ജീവിതത്തിനുള്ളിലെ എല്ലാറ്റിനെയുമാണു ബന്ധിക്കുന്നത്‌. മതം പ്രകൃതിയുടെ പ്രതിരോധപ്രക്രിയയാണ്‌, മനുഷ്യബുദ്ധി മനുഷ്യനെയും സമൂഹത്തെയും പ്രതിരോധിക്കുന്ന പ്രക്രിയകള്‍. ഇവയാണു താപസ ആദര്‍ശം പോലെ ജീവിതവും ജീവനും നിലനിര്‍ത്തുന്നത്‌. എന്നാല്‍, മതത്തിന്റെ ഏറ്റവും സര്‍ഗാത്മകമായ നടപടി സാങ്കല്‍പ്പികമായ കഥനമാണ്‌. അതു മരണം അംഗീകരിക്കലും പ്രതിരോധിക്കലുമാണ്‌. ജീവനെ അപകടത്തിലാക്കുന്നതില്‍നിന്നു പ്രതിരോധിക്കുന്ന സങ്കല്‍പ്പങ്ങളും ദീര്‍ഘവീക്ഷണങ്ങളും അതുണ്ടാക്കുന്നു. ഭീതി എപ്പോഴും അകറ്റാനുള്ള നടപടിയാണു സങ്കല്‍പ്പവും കഥനവും. പുതുമയുടെ ആധിക്യം ഭീതിയുണ്ടാക്കും.
ദീര്‍ഘവീക്ഷണമില്ലാത്ത എടുത്തുചാട്ടമാണിവിടെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത്‌. ഭീതിക്കു മറുപടി സ്വന്തം വടുക്കളും പരുക്കുകളുമായി ജീവിക്കുകയാണ്‌. ജീവിക്കുക എന്നാല്‍ പരുക്കുകള്‍ മറികടക്കുക, അവയുമായി പൊരുത്തപ്പെടുക, പൊറുക്കുക, പൊറുപ്പിക്കുക എന്നാണ്‌. ജീവിതത്തിന്റെ വ്യവസ്‌ഥിതികളുമായി സഹവസിക്കുകയും ഒത്തുവസിക്കുകയും അനുരഞ്‌ജനത്തിലാകുകയുമാണ്‌. ഇതു കലാപരമായ ജീവിതമാണ്‌. ന്യൂനപക്ഷത്തിനു സാധിക്കുന്നതും ഭൂരിപക്ഷത്തിനു മാതൃകയാകുന്നതുമായ നടപടി.
കല പ്രതിരോധമാണ്‌, മരണം, നഗ്നത, അടിമത്തം, പീഡനം എല്ലാം പ്രതിരോധിക്കുകയാണ്‌. എല്ലാ മൂലപദാര്‍ത്ഥങ്ങളുമായി സഹവസിക്കുക. ജീവിതം ആദിയുമായുള്ള ബന്ധത്തില്‍ ആദിയുടെ തനിപകര്‍പ്പുകളാണ്‌. നമ്മിലെ സര്‍ഗാത്മകത നമ്മിലെ ദൈവികതയാണ്‌. ഫ്രാന്‍സിസ്‌ ബേക്കന്‍ എഴുതി: ദൈവങ്ങളെയുണ്ടാക്കുന്ന യന്ത്രമാണു പ്രപഞ്ചം. മനുഷ്യന്‍ ദൈവമാണ്‌ എന്നല്ല അര്‍ഥം.
നിത്യമായി നിലനില്‍ക്കുന്ന ദൈവികതയുടെ ഊര്‍ജംകൊണ്ടു ജീവിക്കുക-അതു ജീവിതത്തിന്റെ പരിസ്‌ഥിതികളുമായി അനുരഞ്‌ജനത്തിലും ഐക്യത്തിലും സമാധാനത്തിലും ജീവിക്കുകയാണ്‌. സൃഷ്‌ടിയുടെ രാജാവാകലല്ല ഇത്‌. ദൈവങ്ങളെ ഉണ്ടാക്കുന്ന യന്ത്രത്തിന്റെ സൂക്ഷിപ്പുകാരനാകുകയാണ്‌. മനുഷ്യന്‍ മുറിവുകളുടെ അതിജീവനത്തിലൂടെ മനുഷ്യപ്രകൃതിയെ അതിലംഘിച്ചു മനുഷ്യനേക്കാള്‍ അധികമാകുന്നതാണിവിടെ അര്‍ഥമാക്കുന്നത്‌.

റവ. ഡോ. പോള്‍ തേലക്കാട്ട്‌

Ads by Google
Sunday 07 Jul 2019 01.59 AM
YOU MAY BE INTERESTED
Ads by Google
Loading...
TRENDING NOW