Friday, August 23, 2019 Last Updated 26 Min 23 Sec ago English Edition
Todays E paper
Ads by Google
Saturday 06 Apr 2019 07.38 AM

'പ്രണയിച്ചു വിവാഹം കഴിച്ചതില്‍ ഞാനിപ്പോള്‍ ഖേദിക്കുന്നു ; പുറത്തു നിന്നു നോക്കുന്നവര്‍ക്ക് എന്റെ ജീവിതം വളരെ ഹാപ്പിയാണ്, നല്ല ഭര്‍ത്താവ്, കുടുംബം, കുട്ടികള്‍, ജോലി..... പക്ഷേ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം എനിക്കല്ലേ അറിയൂ..'

 love marriage

പ്രണയിച്ച് വിവാഹം കഴിക്കുന്നവര്‍ നിരവധിയാണ്. പലപ്പോഴും ഇരുവര്‍ക്കും ആഴത്തില്‍ മനസിലാക്കാന്‍ സാധിക്കും എന്നാണ് പ്രണയ വിവാഹത്തെ കുറിച്ച് പലരും അഭിപ്രായപ്പെടുന്നത്. ഇത് ശരിയാണെങ്കിലും അതിനപ്പുറം പല വിട്ടുവീഴ്ചകളിലൂടെയാണ് ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകുന്നതെന്നതാണ് സത്യം. ഇത്തരത്തില്‍ ഒരു അനുഭവം തുറന്ന് പറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ് യുവതി. 'പ്രണയിച്ചു വിവാഹം കഴിച്ചതില്‍ ഞാനിപ്പോള്‍ ഖേദിക്കുന്നു' എന്ന് പറയുന്ന മാനസികാവസ്ഥയില്‍ പോലും കൊണ്ടെത്തിച്ചിരിക്കുകയാണ് അവരെ. ഒരു മാഗസിന് എഴുതിയ കുറിപ്പിലാണ് അവര്‍ ഇക്കാര്യം പറയുന്നത്.

കുറിപ്പ് ഇങ്ങനെ;

യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി കലോത്സവത്തിനിടെയാണ് ഞാനും രതീഷും (പേര് സങ്കല്‍പ്പം) പരിചയപ്പെട്ടത്. എന്നെക്കാള്‍ ഒരു വര്‍ഷം സീനിയറാണ്. സൗഹൃദത്തിലായിരുന്നു തുടക്കം. ക്രമേണ അത് പ്രണയമായി. പഠനം കഴിഞ്ഞ്, ജോലിയായതോടെ ഞങ്ങള്‍ വിവാഹം കഴിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ആദ്യം ഇരു വീടുകളിലും ചെറിയ എതിര്‍പ്പുകളൊക്കെയുണ്ടായെങ്കിലും പിന്നീടെല്ലാവരും സമ്മതിച്ചു.

സന്തോഷകരമായ ഒരു ജീവിതമാകും ഞങ്ങളുടെതെന്നാണ് ഞാന്‍ കരുതിയത്. വിവാഹം കഴിഞ്ഞുള്ള ആദ്യ ദിവസങ്ങള്‍ അതിന്റെ സൂചന നല്‍കിയെങ്കിലും പെട്ടെന്നു തന്നെ അന്തരീക്ഷം മാറി. ചെറുതിലേ അച്ഛനെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിനാല്‍, അദ്ദേഹം അമ്മയുമായി വളരെ അടുപ്പത്തിലായിരുന്നു. ഒരു 'അമ്മക്കുട്ടി' എന്നു തന്നെ പറയാം. മകന്റെ കാര്യത്തില്‍ അമ്മയ്ക്കും അമ്മയുടെ കാര്യത്തില്‍ മകനും വലിയ കരുതലായിരുന്നു.

ഞങ്ങള്‍ ഹണിമൂണ്‍ യാത്രയ്ക്കു പോയ ദിവസങ്ങളിലാണ് കാര്യങ്ങള്‍ കലങ്ങി മറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്. കുറച്ചു ദിവസം അമ്മയുടെ അടുക്കല്‍ നിന്നു മാറി നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നതോടെ അദ്ദേഹത്തിന് ടെന്‍ഷനായി. യാത്രയിലുടന്നീളം അമ്മയുടെ ആരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ചും സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ വേവലാതിപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ദിവസവും രണ്ടും മൂന്നും മണിക്കൂര്‍ ഫോണില്‍ അമ്മയുമായി സംസാരിക്കും. മാത്രമല്ല, 'അമ്മേ പുറത്തേക്കു പോകുന്നു', 'അമ്മേ വെള്ളച്ചാട്ടം കാണാന്‍ പോകുന്നു', 'അമ്മേ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ പോകുന്നു' എന്നിങ്ങനെ എന്തു ചെയ്യും മുമ്പും അമ്മയെ വിളിച്ച് പറയുകയായിരുന്നു മറ്റൊരു ശീലം. ഭാര്യയായ എന്നെ തീരെയും പരിഗണിക്കാതെ, അമ്മയുടെ കാര്യങ്ങളില്‍ മാത്രം സദാസമയവും ശ്രദ്ധിച്ച്, അമ്മയുമായി മാത്രം വിശേഷങ്ങള്‍ പങ്കു വച്ച്, ഒരു അമ്മക്കുട്ടിയായി മാത്രം ജീവിക്കുന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന് താല്‍പര്യം.

ഞങ്ങള്‍ തിരികെ വന്ന ശേഷം മറ്റൊരു സിറ്റിയിലേക്കു താമസം മാറ്റിയെങ്കിലും ഈ പതിവ് തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നും അമ്മ വിളിക്കും, അവര്‍ മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിക്കും. അമ്മയും മകനും തമ്മില്‍ വിശേഷങ്ങള്‍ പറയും. തീരുമാനങ്ങളെടുക്കും. ഭാര്യയായ ഞാനെപ്പോഴും ആ വൃത്തത്തിനു പുറത്തായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാര്യങ്ങളില്‍ തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുന്നതും, ഞങ്ങളുടെ ജീവിതമെങ്ങനെയായിരിക്കണമെന്നു തീരുമാനിക്കുന്നതുമൊക്കെ അമ്മയായിരുന്നു.

ഞാന്‍ ലേബര്‍ റൂമില്‍ വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യില്‍ മുറുകെപ്പിടിക്കുമ്പോഴും അദ്ദേഹം ഫോണില്‍ അമ്മയോട് ദൃക്‌സാക്ഷി വിവരണം നടത്തുകയായിരുന്നു. അതൊക്കെ എന്നെ വല്ലാതെ മുറിപ്പെടുത്തി. അമ്മയും മകനും തമ്മില്‍ അകലണമെന്നോ, അവര്‍ തമ്മില്‍ സ്‌നേഹിക്കരുതെന്നോ അല്ല, എന്നെയും കൂടി അദ്ദേഹം പരിഗണിക്കണമെന്നതു മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ ആവശ്യം. പരാതികളും പരിഭവങ്ങളുമൊന്നും വിലപ്പോയില്ല. ഞാന്‍ പതിയെപ്പതിയെ ഉള്‍വലിഞ്ഞു തുടങ്ങി. മക്കള്‍ ജനിച്ച് ഏറെക്കഴിയും മുമ്പേ അദ്ദേഹം എന്നെ പൂര്‍ണ്ണമായും അവഗണിച്ചു തുടങ്ങി. കണ്ടാല്‍ ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്യുമെന്ന അവസ്ഥയിലെത്തി.

പുറത്തു നിന്നു നോക്കുന്നവര്‍ക്ക് എന്റെ ജീവിതം വളരെ ഹാപ്പിയാണ്. നല്ല ഭര്‍ത്താവ്, കുടുംബം, കുട്ടികള്‍, ജോലി..... പക്ഷേ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം എനിക്കല്ലേ അറിയൂ. ഞാന്‍ ആരോടും പരാതി പറഞ്ഞിട്ടില്ല. മരിച്ചതിനു തുല്യം ജീവിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോള്‍ ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ വേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന തോന്നലാണ്. ഞാന്‍ ആര്‍ക്കു വേണ്ടിയാണ് ഇങ്ങനെ സ്വയം ഹോമിക്കുന്നത്. എന്റെ മക്കള്‍ മാത്രമാണ് പ്രതീക്ഷ. അപ്പോഴും ഈ വലിയ വീട്ടില്‍ ആരുമില്ലാത്തവളെപ്പോലെ ഞാന്‍ ജീവിക്കുകയാണ്, സ്വയം നീറി....

Ads by Google
Ads by Google
Loading...
TRENDING NOW