മഹാനഗരത്തില്‍ ഒരു പെണ്ണിന്റെ ജീവിതം

കെ.സി. ജോസ്‌

mangalam malayalam online newspaper

ഇതൊരു യാത്രയാണ്‌. മുംബൈയിലെ തെരുവുകളിലൂടെ സ്‌ത്രീജീവിതം ഒപ്പിയെടുക്കാനുള്ള ഒരു യാത്ര

അഹല്യരംഗനേക്കറും മൃണാള്‍ഗോറേയും ശോഭാ ഡേയും വിലസി വന്ന, ഒരു കോടിയിലധികം ജനസംഖ്യയുള്ള മുംബൈ മഹാനഗരത്തിലെ സ്‌ത്രീജീവിതം സുരക്ഷിതമാണോ? പത്രമാധ്യമങ്ങളിലൂടെയും ഫേസ്‌ബുക്കിലൂടെയും പലവുരു ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുകയും ഉടനെ കെട്ടടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന ചോദ്യം. സ്‌ത്രീപീഡനങ്ങളും ശിശുഹത്യകളും സംഭവിക്കുമ്പോള്‍ വിമന്‍സ്‌ ലിബ്ബും നാരി മുക്‌തിസേനയും മഹിളാമോര്‍ച്ചയും ആര്‍ത്തട്ടഹസിച്ച്‌ അരങ്ങുതകര്‍ക്കുന്നു. എന്നാല്‍ മുംബൈയിലെ ഭൂരിഭാഗം സ്‌ത്രീകളും ഇവയിലൊന്നും തലയിടാതെ "സ്വന്തം കാര്യം സിന്ദാബാദ്‌" എന്ന പ്രത്യയശാസ്‌ത്രം മുറുകെ പിടിച്ച്‌ ജീവിക്കുന്നു. കാരണം, ജാഥകളും മുദ്രാവാക്യങ്ങളും ഫേസ്‌ ബുക്ക്‌ പോസ്‌റ്റുകളും ബ്ലോഗും പ്രഹസനങ്ങളാണെന്നും അവ പെട്ടെന്നവസാനിക്കുമെന്നും അവര്‍ക്കറിയാം.

വീരാര്‍ ഫാസ്‌റ്റ്

മുംബൈയുടെ പര്യമ്പുറമായ വീരാറില്‍ താമസിക്കുന്ന ഈ സ്‌ത്രീയെ നമുക്ക്‌ ശാന്തയെന്നോ രാധയെന്നോ ജെനിഫര്‍ എന്നോ വിളിക്കാം. കാരണം, ഇവരുടെ മുഖം മഹാനഗരത്തിലെ ഏത്‌ സാധാരണക്കാരിയുടെയുംപോലെ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ ലയിച്ചലിഞ്ഞലിഞ്ഞ്‌ പൊയ്‌പ്പോകുന്നതത്രെ!
വയസ്‌ 35. സ്‌കൂളില്‍ പോകുന്ന ഒരു കുട്ടിയും പാലന്‍ഘറില്‍ (ശിശുഗൃഹം) അയയ്‌ക്കുന്ന ഇളയമകളും അവര്‍ക്കുണ്ട്‌. ഭര്‍ത്താവിന്‌ വസായിലെ (വീരാറിനടുത്തുള്ള സ്‌ഥലം) കമ്പനിയിലാണ്‌ ജോലി. വര്‍ക്കഹോളിക്‌ ആയതിനാല്‍ അയാള്‍ രാവിലെ ഏഴരക്കുതന്നെ വീട്‌ വിടുന്നു. നാലരയ്‌ക്ക് ഉറക്കമുണര്‍ന്നെഴുന്നേല്‍ക്കുന്ന കഥാനായികയ്‌ക്ക് പിടിപ്പതു പണിയുണ്ട്‌. കുട്ടികള്‍ക്കുള്ള ഉടുപ്പ്‌ ഇസ്‌തിരിയിടുക മുതല്‍ പ്രഭാതഭക്ഷണം തയാറാക്കല്‍വരെ. വലിയ ഡ്രമ്മില്‍ രാത്രി പിടിച്ചുവയ്‌ക്കുന്ന വെള്ളത്തില്‍വേണം ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യലും കുളിയും മറ്റും. കുടിവെള്ള ദൗര്‍ബല്യം അനുഭവിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്‌ വീരാറില്‍ താമസിക്കുമ്പോള്‍ മുതല്‍. ഉദ്ദേശം 120 കിലോമീറ്ററകലെ ചര്‍ച്ച്‌ ഗേറ്റിലാണ്‌ ജോലിസ്‌ഥലം. ഓഫീസ്‌ സമയത്തെത്താന്‍ ഇവര്‍ പെടാപ്പാടുപെടുന്നു. പുറമേ നിന്ന്‌ വരുന്നൊരാള്‍ക്ക്‌ വീരാര്‍ എന്നു കേട്ടാല്‍ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും മനസിലാകില്ല. എന്നാല്‍ വീരാര്‍ ഫാസ്‌റ്റില്‍ ഒന്ന്‌ സഞ്ചരിച്ചുനോക്കൂ. ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചുള്ള പ്രത്യേക യോഗവിദ്യ അറിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ കുഴങ്ങും. ലേഡീസ്‌ ഓണ്‍ലിയില്‍ കയറിപ്പറ്റാനുള്ള തന്ത്രം ഇവിടെയുള്ളവര്‍ ഇതിനകം പഠിച്ചിരിക്കുന്നു.

സമയം 7.45. ശാന്ത/രാധ/ജെനിഫര്‍ ചുരിദാര്‍ ധരിച്ച്‌ വാനിറ്റി ബാഗും തോളിലേന്തി സ്‌റ്റേഷനിലേക്ക്‌ പായുകയായി. ഇടതുകൈയില്‍ ഒരു പ്ലാസ്‌റ്റിക്‌ സഞ്ചി. അരിയാനുള്ള പച്ചക്കറികളായിരിക്കും. സമയത്തെത്തിയില്ലെങ്കില്‍ ബോസിന്റെ ശകാരം ഉറപ്പ്‌. വണ്ടി പുറപ്പെടുന്ന സ്‌ഥലത്തുനിന്നു തന്നെയാണ്‌ കയറുന്നതെങ്കില്‍ക്കൂടി ഏതെങ്കിലുമൊരു സഹയാത്രികാവൃന്ദത്തിന്റെ സഹകരണമില്ലാതെ യാത്ര പ്രയാസം. വീരാറിന്‌ സഖികള്‍ക്കായ്‌ സീറ്റ്‌ റിസര്‍വ്‌ ചെയ്‌തുവയ്‌ക്കും. പരിചയമില്ലാത്ത ആരെങ്കിലും ഇരുന്നാല്‍ അവരെ എഴുന്നേല്‌പിച്ചോടിക്കാന്‍ ആ കൂട്ടുകാര്‍ കൈയ്യാങ്കളിവരെ നടത്തിയെന്നുമിരിക്കും. 7.55ന്‌ വണ്ടിവിടുന്നു. വണ്ടിയില്‍ സീറ്റുകിട്ടാത്ത പെണ്ണുങ്ങളുടെ തെറിവിളി, ബഹളം, തിക്ക്‌, തിരക്ക്‌. ഇരിക്കാന്‍ സ്‌ഥലം ലഭിച്ച നമ്മുടെ കഥാനായികയും കൂട്ടുകാരികളും ആ തിരക്കിനിടയിലും സഞ്ചിയിലെ പച്ചക്കറികള്‍ പുറത്തെടുത്ത്‌ അരിയാന്‍ ആരംഭിക്കുന്നു.
ട്രെയിനിറങ്ങിയാല്‍ വീണ്ടും ഓടുകയാ യി. ഓഫീസിലെത്താന്‍ മൂന്നു മിനിറ്റു മാത്രം. ആറു നില കെട്ടിടത്തിലെ രണ്ട്‌ ലിഫ്‌റ്റില്‍ ഒന്ന്‌ എപ്പോഴും തകരാറിലാണ്‌. സ്‌റ്റെപ്പുകള്‍ കയറി അഞ്ചാം നിലയിലെ ഓഫീസിലെത്തുമ്പോള്‍ ശ്വാസം നിന്നുപോകുന്ന പ്രതീതി. ഒരു ഗ്ലാസ്‌ വെള്ളം കുടിച്ച്‌ ഫയലുകളില്‍ തല പൂഴ്‌ത്തുന്നു. ഇതിനിടെ സൂപ്രണ്ട്‌ ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ ഏതെങ്കിലുമൊരു ഫയല്‍ ചോദിക്കാന്‍ അവിടെയെത്തും. അയാളുടെ കണ്ണുകള്‍ അവരുടെ നിറഞ്ഞ വക്ഷോജങ്ങളിലാണ്‌. മാറിലെ ഷോള്‍ ശരിയാക്കിയിട്ടാല്‍ അയാളുടെ ഫയലിന്റെ ആവശ്യം അതോടെ തീരും.
കുടവയറുള്ള അയാളെക്കൊണ്ട്‌ പൊറുതിമുട്ടിയമട്ടുണ്ട്‌. ഭക്ഷണസമയത്ത്‌ അയാള്‍ അവരുടെ ഡബ്ബയില്‍ കൈയിട്ടുവാരും, പരിപ്പും ചോറും കഴിക്കാത്തപോലെ. അവര്‍ ഒന്നും ഉരിയാടില്ല. അയാള്‍ക്ക്‌ വിവാഹിതേരാടാണ്‌ പ്രീതി എന്ന്‌ അവിവാഹിതയായ സഹപ്രവര്‍ത്തക അസൂയയോടെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ചിരിക്കാനാണവര്‍ക്ക്‌ തോന്നിയത്‌.

ഇതിനിടെ ഓഫീസില്‍ ഒരു മാറ്റം. ശാന്ത/രാധ/ജെനിഫര്‍ പുതിയ ജനറല്‍ മാനേജരുടെ കീഴിലായി. ഹാവൂ ആശ്വാസമായി .അയാള്‍ വിവാഹിതനും രണ്ട്‌ മുതിര്‍ന്ന പെണ്‍കുട്ടികളുടെ പിതാവുമാണ്‌. പക്വതവന്ന ഒരാളാണല്ലോ! പക്ഷേ ചെമ്പു പുറത്താവാന്‍ ഏറെയൊന്നും കാക്കേണ്ടിവന്നില്ല. ആദ്യ സംസാരത്തില്‍ തന്നെ അശ്‌ളീലച്ചുവ...രണ്ടുമൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ജി.എം. അവരെ കോഫിഹൗസിലേക്ക്‌ ക്ഷണിച്ചു. മുംബൈ പോലുള്ള മഹാനഗരത്തില്‍ സഹപ്രവര്‍ത്തകരുമൊത്ത്‌ ഭക്ഷണശാലയില്‍ പോകുക അത്ര പുതിയ കാര്യമൊന്നുമല്ലാത്തതിനാല്‍ അവര്‍ സമ്മതിച്ചു.
ശീതീകരിച്ച ഹോട്ടലിലെ ഒഴിഞ്ഞ മൂലയിലിരുന്ന്‌ സംസാരിക്കവേ പെട്ടെന്നവളുടെ രണ്ടും കൈയും പ്രിടിച്ച്‌ അയാള്‍ പറഞ്ഞു: "എന്റെ സഖിയായിരിക്കൂ. നിങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ട എല്ലാം ഞാന്‍ തരാം. സാന്റാക്രൂസിലെ എന്റെ ഒഴിഞ്ഞ ഫ്‌ളാറ്റില്‍ ആഴ്‌ചയിലൊരിക്കല്‍ നമുക്ക്‌ കാണാം." അവളുടെ ചുവന്നു തുടുത്ത മുഖം നിമിഷനേരംകൊണ്ട്‌ കരുവാളിച്ചു."എങ്ങനെങ്കിലും ഈ കാലമാടനില്‍ നിന്നൊന്നു രക്ഷപ്പെടാനായെങ്കില്‍...."ആ ശൈത്യത്തിലും അവര്‍ വിയര്‍ത്തുകുളിച്ചു. ഒരിവിധം അയാളെ ഒഴിവാക്കി, ശരംപോലെ പുറത്തുകടന്ന്‌ നേരെ ചര്‍ച്ച്‌ ഗേറ്റിലേക്ക്‌...അതൊരു മാരത്തണ്‍ തന്നെയായിരുന്നു.

വീരാര്‍ ഫാസ്‌റ്റ് തയാറായി നില്‍ക്കുന്നു. അതില്‍ കയറിയിരിക്കവേ തന്റെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ മുഖം അവര്‍ കണ്‍മുന്നില്‍ കണ്ടു. "മമ്മി.." എന്നുവിളിച്ച്‌ ഓടിവരുന്ന കുട്ടികള്‍. ഒരായിരം വണ്ടുകള്‍ കാതുകളില്‍ മുഴങ്ങന്നതുപോലെ. തലച്ചോറില്‍ അദൃശ്യങ്ങളായ എട്ടുകാലികള്‍ ഇഴയുന്നു.
ഓഫീസിലുണ്ടായ തിക്‌താനുഭവം പതിയോടു(ഭര്‍ത്താവ്‌) പറഞ്ഞപ്പോഴല്ലേ രസം. ആള്‍ക്കതു നിസ്സാരം."സ്‌ത്രീകളായാല്‍ ഇത്തരമനുഭവം ഉണ്ടാകും." എന്നയാളിലെ മെയ്‌ല്‍

നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍
ഇവിടെ കൊടുക്കുന്ന അഭിപ്രായങ്ങള്‍ മംഗളത്തിന്റെ അഭിപ്രായമാവണമെന്നില്ല.

PLEASE NOTE
അവഹേളനപരവും വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്‌ളീല പദപ്രയോഗങ്ങളും ദയവായി ഒഴിവാക്കുക. അഭിപ്രായങ്ങള്‍ മലയാളത്തിലോ ഇംഗ്ലീഷിലോ എഴുതുക. മംഗ്ലീഷില്‍ എഴുതുന്ന അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നതല്ല. ഇംഗ്ലീഷില്‍ ടൈപ് ചെയ്ത് മലയാളമാക്കാനുള്ള സംവിധാനം ഏര്‍പ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട് ടൈപ്പ് ചെയ്യാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക

  • Mohanlal

    കരുണയുടെ താരസ്‌പര്‍ശം

    ജീവകാരുണ്യപ്രവര്‍ത്തനം മലയാളികള്‍ക്ക്‌ ഇന്ന്‌ ജീവിതശൈലിയായി മാറി.തന്നാലാവുന്നത്‌ മറ്റുളളവര്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി ചെയ്യുക എന്ന മനോഭാവവും പലരിലും വളര്‍ന്നു...

  • mangalam malayalam online newspaper

    ദുരിതമീ ജീവിതം...

    സമാനതകളില്ലാത്ത ദുരിതവുമായി ജീവിക്കുന്ന മേരി എന്ന ചെറുതോണിക്കാരിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക്‌. ഇടുക്കി ജില്ലാ കൗണ്‍സില്‍ ഓഫീസില്‍നിന്നു പടിയിറങ്ങുമ്പോഴാണ്...

  • mangalam malayalam online newspaper

    കാരുണ്യദീപം

    അശരണര്‍ക്കും അവശര്‍ക്കും ആശ്രയമായി മാറുന്ന ഇടുക്കി ജില്ലാ വനിതാ കൗണ്‍സിലിന്റെ പ്രവര്‍ത്തന വിശേഷങ്ങളിലേക്ക്‌.

Back to Top