Friday, June 21, 2019 Last Updated 13 Min 9 Sec ago English Edition
Todays E paper
Ads by Google
Saturday 08 Jun 2019 10.15 PM

ഇരുട്ട്‌ പടരുമ്പോള്‍

uploads/news/2019/06/313440/sun4.jpg

ഉണ്ണിക്ക്‌ വല്ലാത്ത വിമ്മിട്ടം അനുഭവപ്പെട്ടു. കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്നവര്‍ തമ്പുരാനേ എന്നുവിളിക്കുമ്പോള്‍ ഉണ്ണിക്ക്‌ വല്ലാത്ത ബുദ്ധിമുട്ട്‌ തോന്നാറുണ്ട്‌.
അവനോര്‍ക്കും താനും ഒരു തമ്പുരാനാണ്‌. ഉഗ്രപ്രതാപികളായ ഒരുപാട്‌ തമ്പുരാക്കന്‍മാരും തമ്പുരാട്ടിമാരും ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന ഇല്ലത്തെ തമ്പുരാന്‍.
കണ്ണെത്താദൂരത്തോളം കൃഷിഭൂമിയും പടുകൂറ്റന്‍ കൈയാലകളും കളവും അനുബന്ധ സൗകര്യങ്ങളുമുള്ള നാലുകെട്ട്‌. അനേകം സേവകരും വാല്യക്കാരും കാര്യസ്‌ഥന്‍മാരും. സമ്പത്‌ സമൃദ്ധി മാത്രമല്ല കലകളും സംഗീതവും സാഹിത്യവും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന ഇല്ലം.
കാലം കുറേയേറെ കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. ഇല്ലത്ത്‌ തലമുറകള്‍ ഒരുപാട്‌ വന്നു പോയി. ജന്മിമാരും കുടിയാന്മാരും തുല്യരായി. പണ്ടത്തെ കുടിയാന്മാര്‍ പുതു തലമുറ ജന്മിമാരായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
കാഴ്‌ചക്കുലകളും നെല്ലും പച്ചക്കറികളും നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞിരുന്ന കലവറകളില്‍ ഇന്ന്‌ പത്തു കിലോ അരി പോലും തികച്ചില്ലാതായിരിക്കുന്നു. ആശ്രിതര്‍ക്കും, ജോലിക്കാര്‍ക്കും ഓണക്കോടിയും ഓണ സദ്യയും യഥേഷ്‌ടം കൊടുത്തിരുന്ന ഇല്ലത്ത്‌ ഇന്ന്‌ അരപ്പട്ടിണിയും ദുരിതങ്ങളും മാത്രം.
പഴയ കാലത്തിന്റെ പ്രതാപം വിളിച്ചോതിക്കൊണ്ട്‌ മച്ചിന്‌ മുകളില്‍ കൂടിക്കിടക്കുന്ന പഴയ ഓട്ടുപാത്രങ്ങളില്‍ മാറാലയും പൊടിയും എലികളുടെയും, ഇഴ ജന്തുക്കളുടെയും സ്‌ഥിര താമസവും മാത്രം.
അനേകം നില വിളക്കുകള്‍ വെളിച്ചം ചൊരിഞ്ഞിരുന്ന അകത്തളങ്ങളില്‍ പകല്‍ സമയത്തു പോലും വെളിച്ചമില്ലാതായിരിക്കുന്നു.
പടിപ്പുരയ്‌ക്കു മുന്നില്‍ നേരം പുലരും വരെ കെടാതെ കത്തിയിരുന്ന വലിയ തിരിവിളക്കുകളും ഇന്നില്ല.
കറന്റ്‌ ബില്‍ അടക്കാനാകാതെ വന്നതോടെ ഇല്ലത്തെ വൈദ്യുതി കണക്ഷന്‍ പോലും വിച്‌ഛേദിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോള്‍ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കുകളാണ്‌ ഏക ആശ്രയം.
നാടും ഒരുപാട്‌ മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇല്ലത്തെ നാലുകെട്ടിനേക്കാള്‍ മനോഹരമായ കോണ്‍ക്രീറ്റു കെട്ടിടങ്ങളും അപ്പാര്‍ട്ട്‌മെന്റുകളും യഥേഷ്‌ടം ഉയര്‍ന്നു വന്നിരിക്കുന്നു.
ഇല്ലത്തിന്‌ മുന്നിലൂടെ രണ്ടുവരിപ്പാതയായ വലിയ റോഡ്‌ വന്നിരിക്കുന്നു. അതിലൂടെ അനേകം കാറുകളും ബസുകളും മറ്റു വാഹനങ്ങളും ധാരാളം സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
പക്ഷേ, ഒരു മോട്ടോര്‍ വാഹനം പോലും ഇതുവരെ ഇല്ലത്തിന്റെ പടി കടന്നെത്തിയിട്ടില്ല.
പണ്ട്‌ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരേയൊരു വാഹനമായ കാളവണ്ടി ഈ ഇല്ലത്തിലേതായിരുന്നു. ഇല്ലത്തു ഇപ്പോഴും ആ വണ്ടി മാത്രമേ ഉള്ളൂ. ഇല്ലപ്പറമ്പിനു പിന്നില്‍ ജീര്‍ണ്ണാവസ്‌ഥയില്‍ ഇപ്പോഴും അത്‌ കിടപ്പുണ്ട്‌.
ഇല്ലത്ത്‌ എല്ലാവര്‍ഷവും നവരാത്രി കാലത്തു പതിവുള്ള എഴുത്തിനിരുത്തല്‍ ചടങ്ങ്‌ ഗംഭീരമായ ഉത്സവം തന്നെയായിരുന്നു. സംഗീതവും നൃത്ത പരിപാടികളും നിറഞ്ഞു നിന്ന രാവുകള്‍.
ഒരുകാലത്ത്‌ ഒരുപാട്‌ കുട്ടികള്‍ക്ക്‌ പുസ്‌തകങ്ങളും പുത്തന്‍ വസ്‌ത്രങ്ങളും സമ്മാനിച്ചു പള്ളിക്കൂടങ്ങളില്‍ അയച്ചു പഠിപ്പിച്ചിരുന്നത്‌ ഇല്ലത്തെ തമ്പുരാക്കന്മാരായിരുന്നു. ഇന്ന്‌ ഇല്ലത്തെ അംഗങ്ങളായ കുട്ടികളുടെ പഠനം പോലും പാതി വഴിയില്‍ നിലച്ചിരിക്കുന്നു.
ഒരുപാട്‌ പണ്ഡിത കവികളും, അക്ഷര ശ്ലോകവിദഗ്‌ധരും, നര്‍ത്തകികളും കലാകാരന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്ന ഇല്ലത്ത്‌ ഇന്ന്‌ രണ്ടു അംഗങ്ങള്‍ ചിത്തഭ്രമക്കാരാണ്‌.
നാട്ടുകാര്‍ ഏറെ ആദരിക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്‌തിരുന്ന പ്രശസ്‌ത നര്‍ത്തകി കൂടിയായിരുന്ന ശ്രീദേവി തമ്പുരാട്ടിയുടെ ഒരേയൊരു മകനാണ്‌ ഉണ്ണി. അമ്മയുടെ മുഖം പോലും ഉണ്ണി കണ്ടിട്ടില്ല.
ഉണ്ണിയെ ഈ ലോകത്തിന്റെ കൈകളിലേക്കു സമ്മാനിച്ച ഉടനെ തന്നെ അവര്‍ ഈ ലോകം വിട്ടു യാത്രയായി.
ഭക്ഷണത്തിനും വെള്ളത്തിനും പോലും ബന്ധുക്കളെയും നാട്ടുകാരെയും ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട്‌ തീര്‍ത്താലും തീരാത്ത കടപ്പാടുകളുമായാണ്‌ ഉണ്ണി വളര്‍ന്നത്‌. ഉണ്ണി കോളജ്‌ വിദ്യാഭ്യാസം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയതും നാട്ടുകാരുടെയും പഞ്ചായത്തിന്റെയും സഹായങ്ങള്‍ സ്വീകരിച്ചു കൊണ്ടാണ്‌. ഇപ്പോള്‍ ഇല്ലത്തെ ഒരേയൊരു ബിരുദ ധാരിയും ഉണ്ണിയാണ്‌.
ഇളം തലമുറക്കാരനായ ഉണ്ണിക്കാണ്‌ ഇപ്പോള്‍ തമ്പുരാന്‍ സ്‌ഥാനം. തമ്പുരാന്‍ പട്ടം ഇപ്പോള്‍ വെറുമൊരു ആലങ്കാരിക പദവി മാത്രം.
പലപ്പോഴും ഉണ്ണി ആ വാക്കിനെ വെറുത്തിട്ടുണ്ട്‌; പ്രത്യേകിച്ചും പട്ടിണി കിടക്കുന്ന തമ്പുരാന്‍ എന്ന്‌ സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ തമാശയ്‌ക്കായെങ്കിലും വിളിക്കുമ്പോള്‍, ഒരേ ഷര്‍ട്ട്‌ അനേകം ദിവസങ്ങള്‍ ധരിക്കുമ്പോള്‍ പഴന്തുണി തമ്പുരാന്‍ എന്ന്‌ രഹസ്യമായി ചെല്ലപ്പേര്‌ വിളിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍.
പൊട്ടിയ ചെരിപ്പുകള്‍ തുന്നിക്കൂട്ടി വീണ്ടുമുപയോഗിക്കുമ്പോഴും, തകരാറുള്ള കുട ഉപയോഗിക്കുമ്പോഴും അതു പോലെ പുതിയ ചെല്ലപ്പേരുകള്‍ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
നഗരത്തിലെ ഒരു സ്വകാര്യ സ്‌ഥാപനത്തില്‍ ഉണ്ണി ജോലിക്കു പോകുന്നുണ്ട്‌. അവിടെ നിന്നു കിട്ടുന്ന തുച്‌ഛമായ ശമ്പളം കൊണ്ടാണ്‌ ഇപ്പോള്‍ ഇല്ലത്തെ കാര്യങ്ങള്‍ ഒരുവിധം നടന്നു പോകുന്നത്‌. ഞായറാഴ്‌ചകളിലും മറ്റു അവധി ദിവസങ്ങളിലും ദൂരെയുള്ള ഒരു ക്ഷേത്രത്തില്‍ സഹപൂജാരിയായും ഉണ്ണി ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ട്‌.
ശമ്പളം എല്ലാ കാര്യങ്ങള്‍ക്കുമായി പങ്കുവച്ചു തീരുമ്പോള്‍ ഉണ്ണിക്ക്‌ ബസു കൂലിക്കുള്ള പണം പോലും തികയാറില്ലെന്നതാണ്‌ വാസ്‌തവം. സമയത്തിനു തന്നെ ജോലിക്ക്‌ കയറുവാനായി ബസിലാണ്‌ ഉണ്ണി പോകാറുള്ളത്‌.
പക്ഷേ, മടക്കയാത്ര കാല്‍നടയായാണ്‌. ഒന്നൊന്നര മണിക്കൂറോളമുള്ള നടത്തം.
പലപ്പോഴും സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ ഉണ്ണിക്ക്‌ ഭക്ഷണം പകുത്തു കൊടുക്കുമായിരുന്നു. പിന്നീട്‌ അഭിമാനം മുറിപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഉണ്ണി നുണ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. തനിക്കു വിശപ്പില്ലെന്ന്‌.
പക്ഷേ, മെലിഞ്ഞുങ്ങിയ ശരീരവും ഒരു കുഴിയിലേക്കെന്ന പോലെ ആണ്ടുപോയ കണ്ണുകളും ഉണ്ണിയുടെ വിശപ്പ്‌ എന്ന സത്യത്തെ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നാലു മണി നേരത്ത്‌ ചായയുമായി ജോലി സ്‌ഥലത്തു വരുന്ന ചായക്കാരന്‍ ഗോപിയേട്ടനില്‍ നിന്നു വാങ്ങി കഴിക്കുന്ന ഒരു കട്ടന്‍ ചായയിലും ഒരു ഉഴുന്നുവടയിലും ഉണ്ണി ഉച്ചവിശപ്പിനെ അടക്കി നിര്‍ത്തി.
പതിവുപോലെ, വേദനകളും അടക്കിപ്പിടിച്ച രോദനങ്ങളുമായി, ചിത്തഭ്രമമുള്ള ഇളമുറ തമ്പുരാക്കന്മാരുടെ അവനവനോട്‌ തന്നെയുള്ള തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന സംഭാഷണങ്ങളുമായി ഇല്ലത്തെ അന്നത്തെ പകലും കഴിഞ്ഞു.
മണ്‍കൂജയില്‍ നിന്ന്‌ അഞ്ചാറ്‌ കവിള്‍ വെള്ളം കുടിച്ചു കൊണ്ട്‌ വായനശാലയില്‍ നിന്നു കടം വാങ്ങി കൊണ്ടു വന്നിരുന്ന പത്രവുമായി ഉണ്ണി പടിപ്പുരയിലേക്കു നടന്നു. അവിടെയാകുമ്പോള്‍ നല്ല നാട്ടുവെളിച്ചം ലഭിക്കും. അകത്തെ ബഹളങ്ങളൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുകയും വേണ്ട.
ഉണ്ണി തീരെ അവശനായിരുന്നു.
രണ്ടു ദിവസം മുന്‍പാണ്‌ വയറു നിറയെ ചോറ്‌ കഴിച്ചത്‌. അതും ഒരു വിവാഹസല്‍ക്കാര ചടങ്ങില്‍. ബാക്കി വന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ പകര്‍ച്ച ആരോ ദയാപൂര്‍വം ഇല്ലത്തു കൊണ്ടു വന്നു കൊടുത്തപ്പോള്‍ മാത്രം.
ഇന്നലെയും ഇന്നും ഇല്ലത്തു പ്രഭാതഭക്ഷണം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ; കഞ്ഞിയും ചമ്മന്തിയും.
പിന്നെ ഇതുവരെ പിടിച്ചു നിന്നിരുന്നത്‌ നാലു മണിക്ക്‌ കഴിച്ച കട്ടന്‍ ചായയുടെയും ബിസ്‌കറ്റിന്റെയും ബലത്തിലായിരുന്നു.
പണ്ടൊക്കെ, ഇല്ലത്തെ കുട്ടികള്‍ വിശപ്പു സഹിക്കാതാകുമ്പോള്‍ കരയുമായിരുന്നു. കുട്ടികള്‍ മാത്രമല്ല. മുത്തശ്ശിയും.
കരയുന്നത്‌ കേള്‍ക്കാനും സാന്ത്വനിപ്പിക്കാനും ആരും വരാനില്ലെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആരും കരയാതായി.
പക്ഷേ, ചിത്തഭ്രമമുള്ള അമ്മാവന്മാര്‍ വിശന്നാല്‍ ഉറക്കെയുറക്കെ സംസാരിക്കും. അവനവനോട്‌ തന്നെ. ഭിത്തിയിലും വാതിലിലും കൈകാലുകള്‍കൊണ്ടടിക്കും; വെറ്റിലച്ചെല്ലം എടുത്തു തറയിലടിച്ചു ഒച്ചകൂട്ടും...
സന്ധ്യയും കഴിഞ്ഞു ഇരുട്ട്‌ കൂടുതല്‍ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന തെരുവിലെ കാഴ്‌ചകള്‍ ഇരുട്ടിന്റെ കറുപ്പില്‍ അവ്യക്‌തമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അകത്തുനിന്നും വൃദ്ധയായ മുത്തശ്ശിയുടെ പരിക്ഷീണമായ സ്വരം ഉണ്ണിയെ തേടിയെത്തി.
ഉണ്ണീ പടിപ്പുര അടയ്‌ക്കാറായി.
പത്രത്തിന്റെ അവസാനത്തെ താളും വായിച്ചു തീര്‍ത്തു ഉണ്ണി എഴുന്നേറ്റു.
പണ്ടു മുതലേ ഉള്ള ഒരാചാരമുണ്ട്‌. പടിപ്പുര വാതിലുകള്‍ കൊട്ടിയടയ്‌ക്കും മുന്‍പ്‌ മൂന്നു പ്രാവശ്യം ഉള്ള ഒരു വിളിച്ചു ചോദിക്കല്‍.
അത്താഴപട്ടിണിക്കാര്‍ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ..?
ഇരുട്ടില്‍ നിന്നു ഒരു പ്രതികരണവും ഉണ്ടായില്ല.
രണ്ടാമതും ഉണ്ണി ചോദിച്ചു.
അത്താഴപട്ടിണിക്കാര്‍ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ..?
ഇല്ല. ആരുമില്ല അത്താഴപ്പട്ടിണിക്കാരായി.
മൂന്നാം വട്ടം ചോദിക്കുവാനായി ഉണ്ണി വാ തുറന്നതാണ്‌. സ്വരം ഉയരും മുന്‍പേ അയാളുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഇരുട്ട്‌ കയറി. തല കറങ്ങി. ഇല്ലവും പടിപ്പുരയും അല്‌പാല്‌പമായി മങ്ങി മങ്ങി ഇല്ലാതായി.
പടിക്കെട്ടില്‍ തലയടിച്ചു വീണതിന്റെ വേദന പോലും ഉണ്ണിയറിഞ്ഞില്ല. പെട്ടെന്ന്‌ ശക്‌തി പ്രാപിച്ചു ദ്രുതഗതിയിലായ ആ ശ്വാസം മെല്ലെ മെല്ലെ ഇല്ലത്തു കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന പഴമയുടെ ഗന്ധവുമായി അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നു.
ഉമ്മറക്കോലായില്‍ കത്തിയിരുന്ന കൊച്ചു തിരിവിളക്കു കാറ്റില്‍ ഒന്നുലഞ്ഞു, പിന്നെ അണഞ്ഞു.
പടിപ്പുര വാതില്‍ പിന്നെയും ഏറെ നേരം തുറന്നു കിടന്നു. എന്നിട്ടും അത്താഴത്തിനായി ആരും പടികള്‍ കയറി വന്നില്ല. അത്താഴപ്പട്ടിണിക്കാര്‍ പടിപ്പുരയുടെ ഉള്ളിലായിരുന്നല്ലോ.

സായ്‌ ശങ്കര്‍, മൊ: 97472 40391

Ads by Google
Saturday 08 Jun 2019 10.15 PM
YOU MAY BE INTERESTED
Ads by Google
Loading...
TRENDING NOW