Sunday, September 09, 2018 Last Updated 4 Min 18 Sec ago English Edition
Todays E paper
Ads by Google
Monday 02 Jul 2018 04.16 PM

ജയിലും ജീവിതവും

അറ്റ്‌ലസ് രാമചന്ദ്രന്റെ അനുഭവ വഴികള്‍ ..... ദുബായ് ജയിലില്‍ നിന്നു മോചിതനായ അറ്റ്‌ലസ് രാമചന്ദ്രന്‍ തന്റെ ദുരിതകാല ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചു പറയുന്നു.....
uploads/news/2018/07/230208/altlesramachandran020817a.jpg

തെറ്റുപറ്റാത്ത മനുഷ്യരില്ല. പരാജയം സംഭവിക്കാത്ത ജീവിതവുമില്ല.
പരാജയം തന്നെ രണ്ടു വിധമുണ്ട്. ദയനീയ പരാജയവും മഹനീയ പരാജയവും. ദയനീയ പരാജയമെന്നാല്‍ എല്ലാ ശ്രമങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് തിരിഞ്ഞുനടക്കുക എന്നാണര്‍ഥം. എന്നാല്‍ വീണിടത്തുനിന്ന് ഉയര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ കഴിയുമെങ്കില്‍ ആ പരാജയം മഹനീയമാകും.

ഞാനിതു പറയുന്നത് ഏതെങ്കിലും മഹാന്മാരുടെ വാക്കുകള്‍ കടമെടുത്തല്ല. എന്റെ സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവങ്ങള്‍ കൊണ്ടാണ്. പരാജയപ്പെട്ടു കിടക്കാനായിരുന്നുവെങ്കില്‍ കുവൈറ്റ് യുദ്ധത്തില്‍ എന്റെ ആറു ജ്വല്ലറികള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടിടത്തുനിന്ന് ഞാന്‍ എണീക്കില്ലായിരുന്നു.

ഇങ്ങനെ ചെറുതും വലുതുമായ ഒരുപാട് തിരിച്ചടികളേറ്റാണ് ഞാനും എന്റെ ബിസിനസും വളര്‍ന്നത്. എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ ഏറ്റ തിരിച്ചടി, ദുബായിലെ മൂന്നുവര്‍ഷക്കാലത്തെ ജയില്‍വാസം, മറ്റെന്തിനേക്കാളും മാരകമായിരുന്നു.

ഭൂമിപിളര്‍ന്ന് ഇല്ലാതാകുന്ന അവസ്ഥയാണ് അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ട നിമിഷം ഞാന്‍ അനുഭവിച്ചത്. പിന്നെ, എല്ലാം ദൈവത്തിലര്‍പ്പിച്ച് സമാധാനം കൈക്കൊണ്ടു.

ബിസിനസ് ആവശ്യത്തിനായി ബാങ്കുകളില്‍ നിന്നെടുത്ത പണത്തിന്റെ തിരിച്ചടവ് വൈകിയതിന്റെ പേരിലുള്ള നിയമനടപടിയുടെ ഫലമായി ദുബായിലെ ജയിലില്‍ ഞാന്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടിയത് ആയിരത്തിലധികം ദിവസങ്ങളാണ്.

സമൂഹത്തിനു നടുവില്‍ ഇതുവരെ ഒരു പേരുദോഷവും ഉണ്ടാക്കാതെ സത്യസന്ധമായ ജീവിതം നയിച്ച, ജനകോടികളുടെ വിശ്വസ്ത സ്ഥാപനം എന്ന പരസ്യത്തിലൂടെ കൊച്ചുകുട്ടികള്‍പ്പോലും തിരിച്ചറിയുന്ന ആളായി, സര്‍വസ്വതന്ത്രനായി കഴിഞ്ഞ ഞാന്‍ പുറംലോകമറിയാതെ തണുത്തുറഞ്ഞൊരു മുറിയുടെ ഇടുക്കത്തില്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടിയ ആ ദിനങ്ങള്‍ എന്നെ പല പുതിയ പാഠങ്ങളും പഠിപ്പിച്ചു. ഏതു സാഹചര്യത്തിലും ഏതു പരിമിതിയിലും മനുഷ്യനു ജീവിക്കാം, അല്ലെങ്കില്‍ ജീവിച്ചേ തീരൂ എന്ന പാഠമായിരുന്നു അതില്‍ പ്രധാനം.

uploads/news/2018/07/230208/altlesramachandran020817b.jpg

പൊടുന്നനെ വന്നുപെടുന്ന അസൗകര്യങ്ങളില്‍ ജീവിക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് ഇതുവരെ അനുഭവിച്ച സൗകര്യങ്ങളുടെ വിലയും ഈശ്വരകടാക്ഷവുമൊക്കെ എത്രയെന്ന് ഞാന്‍ മനസിലാക്കിയത്. ജയിലിന്റെ ഇടനാഴിയിലെ വെന്റിലേഷനിലൂടെ കാണാവുന്ന ആകാശത്ത് വിമാനം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോഴൊക്കെ ഞാനതു കണ്ടുനില്‍ക്കുമായിരുന്നു.

ലോകം മുഴുവനും പറന്നുനടന്ന ഒരു കാലത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മ ഒരു വാടിയ പുഞ്ചിരിയായി അപ്പോഴൊക്കെയും എന്റെ ചുണ്ടില്‍ പരക്കും. വളരെ തിരക്കുപിടിച്ചു ജീവിച്ച ഞാന്‍ ഒരു തിരക്കുമില്ലാതെ ജീവിച്ച ആ തടവുകാലം ഞാനറിയാതെ എനിക്ക് മറ്റൊരു 'തിരക്ക്' സമ്മാനിച്ചു. തലച്ചോറിനുള്ളില്‍ ഒരു കൂട്ടം ഓര്‍മ്മകളുടെ തിക്കിത്തിരക്ക്. വേഗതയേറിയ ജീവിതത്തില്‍ തിരിഞ്ഞൊന്നു നോക്കാന്‍ സാവകാശം കിട്ടാതിരുന്ന എനിക്കിതാ ഗതകാലസ്മരണകളുടെ പിന്നാലെ പോകാന്‍ ഇഷ്ടംപോലെ സമയം!
അനുഭവങ്ങള്‍ ഒരുപിടിയുണ്ട്.

അതൊക്കെയും ഒന്നെഴുതണമെന്ന് പലവുരു ആലോചിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. എഴുത്ത് സംസാരം പോലെയല്ലല്ലോ. അതിന് ആലോചന വേണം, അധ്വാനം വേണം, സ്വസ്ഥമായി ഒന്നിരിക്കണം. ഇതു മൂന്നും ഒത്തിണങ്ങി ഇതാ എന്റെ മുമ്പില്‍ നില്‍ക്കുന്നു.

പ്രിസണ്‍ ലൈബ്രറിയില്‍ വായിക്കാന്‍ എന്നതുപോലെ എഴുതാനും സൗകര്യമുണ്ട്. നമ്മുടെ മെന്റല്‍ പവറിനെ ഇങ്ങനെ സര്‍ഗാത്മകമായി ഉപയോഗിക്കാന്‍ ദുബായി ലെ ജയിലില്‍ അനുവാദമുണ്ട്. ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നവരെ കൂടുതല്‍ നല്ല മനുഷ്യരാക്കുക എന്നതാണ് നയം.
ലൈബ്രറിയില്‍ കടലാസും പേനയുമായി ഇരിക്കെ മറ്റൊരു പ്രതിസന്ധി എന്നെ അലട്ടി.
എവിടെ തുടങ്ങും?
ചിതറുന്ന ഓര്‍മ്മ കളില്‍ നിന്ന് ഒരു തുടക്കം കണ്ടെത്താന്‍ ഞാന്‍ പാടുപെട്ടു എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ.

അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ. ജയിലിലെ തന്നെ ചില അനുഭവങ്ങളാണ് നൂറിലധികം പുറങ്ങളിലായി ഇംഗ്ലീഷില്‍ ഞാനെഴുതിയ ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകള്‍ക്ക് അടുക്കും ചിട്ടയും തന്നത്. അല്ലെങ്കില്‍ ഓര്‍മ്മകളെ രാകിയെടുത്തതും മറവിയുടെ മാറാല തുടച്ചതും.

ജയിലില്‍ ഞാനുള്‍പ്പെടെ ആറുപേരാ യിരുന്നു ഒരു മുറിയില്‍. എല്ലാവരും വിവിധ രാജ്യക്കാര്‍. മുറിയിലെ ആള്‍ബാഹുല്യം എന്നെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചത് ഒരു ജനറല്‍ കംപാര്‍ട്ട്‌മെന്റാണ്. ജന്മസ്ഥലമായ തൃശൂരില്‍നിന്ന് ഒരു ജോലിതേടി ഡല്‍ഹിയിലേക്കുള്ള എന്റെ ട്രെയിന്‍യാത്ര അണ്‍റിസേര്‍വ്ഡ് കംപാര്‍ട്ട്‌മെന്റിലായിരുന്നു. റിസര്‍വ് ചെയ്തു പോകുന്നതൊക്കെ അക്കാലത്ത് പണച്ചെലവുള്ള പരിപാടിയാണ്. അന്നു വീട്ടില്‍ അതിനുള്ള വകയില്ല. ബി.കോം പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ് ഫലം വരുംമുമ്പാണ് ആ യാത്ര. ജോലിക്കുള്ള തിടുക്കം അത്രയ്ക്കായിരുന്നു.

uploads/news/2018/07/230208/altlesramachandran020817.jpg

കാളവണ്ടിക്കണക്കിനു നെല്ലു കൂട്ടിയിട്ട ഒരു വീട്ടുമുറ്റത്തു കളിച്ചു വളര്‍ന്ന ഞങ്ങള്‍ (എട്ടു മക്കള്‍-ഞാന്‍ മൂന്നാമന്‍) സ്‌കൂള്‍-കോളജ് കാലമായപ്പോള്‍ കാണുന്നത് കുറച്ചൊരു പ്രാരാബ്ധമാണ്. ഭൂപരിഷ്‌കരണ നിയമം വിസ്തൃതമായ പാടശേഖരത്തെ അന്യാധീനപ്പെടുത്തി. പത്തായം ഒഴിഞ്ഞു. കൃഷിഭൂമി പാട്ടത്തിനു കൊടുത്തു ശീലിച്ച കാരണവന്മാര്‍ക്ക് സ്വന്തമായി കൃഷിയിറക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടായതാണ് അതിനു കാരണം.

തുടര്‍ന്നു പഠിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ ഒരു ജോലി ആവശ്യമായി വന്ന അന്നത്തെ ആ സാഹചര്യമാണ് ട്രെയിനിന്റെ ലോക്കല്‍ കംപാര്‍ട്ട്‌മെന്റില്‍ അഞ്ചു ദിവസത്തെ ദുരിതയാത്രയുമായി എന്നെ ഡല്‍ഹിയിലെത്തിച്ചത്. ഉദ്യോഗാര്‍ത്ഥം ന്യൂയോര്‍ക്കു വരെയെത്താവുന്ന ഒരു യാത്രയുടെ തുടക്കം മാത്രമാണതെന്ന് അന്നു ഞാനറിയുന്നതെങ്ങനെ?

ഡല്‍ഹിയില്‍ ജോലിചെയ്യുന്ന ജ്യേഷ്ഠന്റെകൂടെ താമസിച്ച് ഒരു ജോലി എങ്ങനെയും തരപ്പെടുത്തുക എന്ന എന്റെ മോഹം സാധ്യമാകാന്‍ കുറച്ചു സമയമെടുത്തു. അവിടെ ഒരു വര്‍ഷം മുണ്ടുമുറുക്കി ജീവിച്ചതിനൊടുവില്‍ ബി.കോം പരീക്ഷയുടെ ഉയര്‍ന്ന മാര്‍ക്കിന്റെ ബലത്തില്‍ എനിക്ക് അപ്രന്റീസായി ഒരു ജോലി ലഭിക്കുന്നു.

അലവന്‍സായി പ്രതിമാസം 160 രൂപ കിട്ടും. അന്നത് തരക്കേടില്ലാത്തൊരു തുകയാണ്. അതു കൈയില്‍ വച്ച് ജോലിയോടൊപ്പം ബാങ്കിംഗ് മേഖലയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഒരു കോഴ്‌സിനു ചേര്‍ന്നു പഠിച്ചു.'സി.ബി.ഐ.ഐ.ബി'പരീക്ഷ റാങ്കോടെ പാസായത് ഒരു പ്രമോഷന് അര്‍ഹത നേടിത്തന്നു. അങ്ങനെ ഞാന്‍ അസി. അക്കൗണ്ടന്റാകുന്നു.

'കൊമേഴ്‌സിയല്‍ ബാങ്ക് ഓഫ് കുവൈറ്റി'ന്റെ പരസ്യം പത്രത്തില്‍ അവിചാരിതമായി കണ്ടതാണ് ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യ വഴിത്തിരിവാകുന്നത്. 'ബാങ്കിംഗ് മേഖലയില്‍ പരിചയമുള്ളവര്‍ക്കു ജോലി' എന്ന പരസ്യം കണ്ട് ഇന്റര്‍വ്യൂവിനായി ഞാന്‍ മദ്രാസിലെത്തി. അയ്യായിരത്തിലേറെ ചെറുപ്പക്കാരാണ് എന്നെപ്പോലെ അവിടെ ഉദ്യോഗാര്‍ത്ഥികളായി വന്നുചേര്‍ന്നത്. ആദ്യം ഒന്നമ്പരന്നെങ്കിലും ആത്മവിശ്വാസം വീണ്ടെടുത്ത് അഭിമുഖത്തിനു തയ്യാറായി. ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ വിദേശത്തുള്ള ആ ജോലി എനിക്കു കിട്ടിയെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ എല്ലാമായി. താഴ്ന്ന നിലയില്‍നിന്ന് പടിപടിയായി ഉയര്‍ന്ന് 'ബാങ്ക് ഓഫ് കുവൈറ്റി'ന്റെ തലപ്പത്തെത്തി. കുവൈറ്റില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ശമ്പളം വാങ്ങുന്ന ഇന്ത്യാക്കാരന്‍ എന്ന ഖ്യാതിയും ആ കാലം എനിക്കു സമ്മാനിച്ചു.

uploads/news/2018/07/230208/altlesramachandran020817c.jpg

കുവൈറ്റിന്റെ അനുഗ്രഹം എനിക്കു നല്‍കിയ മറ്റൊരു സമ്മാനമാണ് അറ്റ്‌ലസ് ജ്വല്ലറി. ബാങ്കില്‍നിന്നുള്ള വരുമാനം മൂലധനമാക്കി 1981-ല്‍ കുവൈറ്റില്‍ തുടക്കമിട്ട അറ്റ്‌ലസ് ജ്വല്ലറി വന്‍ വിജയമായി. പിന്നാലെ അഞ്ച് ഷോറൂമുകള്‍ കൂടി സ്ഥാപിതമായി. 88-ല്‍ ദുബായിലും ജ്വല്ലറി തുറന്നതോടെ അറ്റ്‌ലസ് സ്വര്‍ണവിപണിയില്‍ പുതിയ ചരിത്രം രചിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പക്ഷേ മാനവരാശിയുടെതന്നെ ചരിത്രം മാറ്റിയെഴുതുന്ന യുദ്ധം എല്ലാറ്റിനെയും വാരിക്കൊണ്ടു പോയി. 1990-ലെ കുവൈറ്റ് യുദ്ധം എനിക്കെല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുത്തി. അതേ, ആറു ജ്വല്ലറികളും എനിക്കില്ലാതായി. മില്യണ്‍ കണക്കിനു ഡോളറിന്റെ നഷ്ടത്തില്‍ നിന്നാണ് ഞാന്‍ വീണ്ടും കരകയറിയത് എന്നറിയുക.

അന്നേ ഞാന്‍ തളര്‍ന്നുപോയിരുന്നെങ്കില്‍ നഷ്ടം സംഭവിക്കുമായിരുന്നത് എനിക്കോ എന്റെ കുടുംബത്തിനോ മാത്രമായിരുന്നില്ല. മലയാളത്തിന്റെ കലാസാംസ്‌കാരിക ശാഖയ്ക്ക് അറ്റലസ് പില്‍ക്കാലത്തു നല്‍കിയ സംഭാവനകളത്രയും ഇല്ലാതായിപ്പോകുമായിരുന്നു. വൈശാലി, വെങ്കലം, ധനം, കൗരവര്‍, സുകൃതം തുടങ്ങിയ മലയാളത്തിലെ എക്കാലത്തെയും മികച്ച സിനിമകള്‍ ഒരുപക്ഷേ ഉണ്ടാകാതെ പോകുമായിരുന്നു; എന്നെപ്പോലെ പണത്തിനപ്പുറം കലാമൂല്യമുള്ള സിനിമകളെ സ്‌നേഹിക്കുന്ന ഒരു പ്രൊഡ്യൂസറുടെ അഭാവത്താല്‍.

ഞാനെന്റെ അദ്ധ്വാനംകൊണ്ടു നേടിയതിനേക്കാള്‍ ഏറെ സമൂഹത്തിനു തിരിച്ചുകൊടുത്തിട്ടുണ്ടെന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. എന്നും ഞാന്‍ ആളുകള്‍ക്കിടയിലാണു ജീവിച്ചത്. അല്ലാതെ ഒരു കോര്‍പ്പറേറ്റ് മേധാവിയുടെ പ്രതിച്ഛായയുമായി ദന്തഗോപുരത്തിലല്ല. ദുബായില്‍ വലിയ വില്ല സ്വന്തമായുണ്ടായിട്ടും കഴിഞ്ഞ 21 വര്‍ഷമായി ഒരു വാടഫ്‌ളാറ്റിലാണ് എന്റെ ജീവിതം. കൂറ്റന്‍ മതില്‍ക്കെട്ടിനുള്ളില്‍ സാധാരണക്കാരെ അകലെനിര്‍ത്തി ജീവിക്കാന്‍ എനിക്കിഷ്ടമില്ല എന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താല്‍ എടുത്ത തീരുമാനത്തിന്റെ ഫലമായി കൈവന്ന ലളിതജീവിതത്തില്‍ ഞാനി ന്നും സംതൃപ്തനാണ്.

(തുടരും....)

തയ്യാറാക്കിയത്: എന്‍.എം. നവാസ്

Ads by Google
Ads by Google
Loading...
LATEST NEWS
TRENDING NOW