Saturday, December 15, 2018 Last Updated 0 Min 8 Sec ago English Edition
Todays E paper
Ads by Google
Friday 16 Feb 2018 03.30 PM

ബോബി കണ്ട സ്വപ്നം

uploads/news/2018/02/192795/Weeklyanubhavapaxha160218.jpg

1998 മുതല്‍ ബോബിജോര്‍ജ് എന്റെ കോച്ച് ആയിരുന്നു. 2000 ല്‍ ഞങ്ങള്‍ വിവാഹിതരായി. 2003-ലൊക്കെ ഞാന്‍ നല്ല ഫോമിലായിരുന്നെങ്കിലും ഒട്ടുമിക്ക ദേശീയ ചാമ്പ്യന്‍ഷിപ്പിലും പങ്കെടുത്ത്, മത്സരങ്ങളുടെ ബാഹുല്യം കാരണം ആകെ തളര്‍ന്നിരിക്കുന്ന സമയമാണ്.

ഡോക്ടര്‍ എനിക്ക് നിര്‍ബന്ധമായി ആറുമാസം വിശ്രമം പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് ഞാന്‍ യു.എസില്‍ പോയി. അപ്പോഴാണ് നമ്മുടെ അത്‌ലറ്റിക് ഫെഡറേഷന്‍ പ്രസിഡന്റ് ഫോണില്‍ വിളിച്ച് ഞാന്‍ വേള്‍ഡ് ചാമ്പ്യന്‍ഷിപ്പില്‍ സെലക്റ്റായിട്ടുണ്ടെന്നു പറയുന്നത്.

ഫോമിലാണോ, മെഡല്‍ കിട്ടുമോ എന്നു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഞാനൊന്നു ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. പിറ്റേന്നുതന്നെ ഇന്ത്യയിലേക്കു തിരിച്ചെത്തി ബോബിയുമായ് പരിശീലനം തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. എന്നിരുന്നാലും എനിക്ക് വലിയ ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു.

പാരീസിലെത്തിയപ്പോള്‍ കാലാവസ്ഥയും പ്രതികൂലമായിരുന്നു. പരിശീലനം അത്ര ഭംഗിയായി ചെയ്യാനുള്ള അവസരം കിട്ടിയില്ല. ഒടുവില്‍ എന്റെ ഇനമായ ലോങ് ജംപ് ഫൈനലിന്റെ ദിനം വന്നെത്തി.

അന്ന് അതിരാവിലെതന്നെ ഞാനും ബോബിയും ഉണര്‍ന്നു. പരിശീലനത്തിനു പോകാനായി ഞാന്‍ റെഡിയാകുമ്പോള്‍ ബോബി തന്റെ ഷൂലെയ്‌സ് കെട്ടിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു: 'ഞാന്‍ ഇന്നലെ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു.'

ഞാന്‍ ചിരിച്ചു. 'സ്വപ്നം കാണാന്‍ പറ്റിയ സമയം. ആട്ടെ എന്തു സ്വപ്നമാണു കണ്ടത്?' ഞാന്‍ തിരക്കി.
ബോബി പറഞ്ഞു: 'നിനക്കു മെഡല്‍ കിട്ടുന്നത്.'

എന്റെ ചിരി അല്‍പ്പം ഉച്ചത്തിലായി. 'നല്ല സ്വപ്നം... എന്തു മെഡലാണ് കിട്ടിയത്?'
'മെഡലിന്റെ നിറം ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നില്ല.'

'അങ്ങനെ പറയല്ലേ, ഒന്ന് ഓര്‍ത്തെടുത്തു പറ...' ഞാന്‍ ബോബിയെ കളിയാക്കി. അപ്പോഴത്തെ എന്റെ ഫോമില്‍ ഒരു മെഡല്‍ ഞാന്‍ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും, ബോബിയുടെ ആ സ്വപ്നംഎനിക്ക് വലിയൊരു ആത്മവിശ്വാസം തന്നു. ഉടന്‍തന്നെ പരിശീലനം നടത്തി
ചാമ്പ്യന്‍ഷിപ്പ് നടക്കുന്ന ഗ്രൗണ്ടിലേക്ക് എത്തി.

ആകെ മൂന്നു ചാട്ടമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ബോബി ഗ്യാലറിയില്‍ പ്രകടനം കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ബോബിക്കൊപ്പം അവിടെയിവിടെയായി നമ്മുടെ പതാക പറക്കുന്നതുകൂടി കണ്ടപ്പോള്‍ എന്റെ ആത്മവിശ്വാസം കൂടി. ആദ്യത്തെ രണ്ടു ചാട്ടത്തിലും എനിക്ക് നാലാം സ്ഥാനമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഇനി ഒരൊറ്റ അവസരം മാത്രം.

ഞാന്‍ ബോബിയുടെ സ്വപ്നത്തെയും എന്റെ രാജ്യത്തെയും ഓര്‍ത്തുകൊണ്ട് അവസാനത്തെ അവസരം വിജയകരമായി ഫിനിഷ് ചെയ്തു. മൂന്നാം സ്ഥാനം, വെങ്കലമെഡല്‍. വേള്‍ഡ് ചാമ്പ്യന്‍ഷിപ്പില്‍ അത്‌ലറ്റിക്‌സില്‍ ഇന്ത്യയ്ക്ക് ചരിത്രത്തില്‍ ആദ്യമായി ഒരു മെഡല്‍! എനിക്കു വിശ്വസിക്കാനായില്ല.

ബോബി ഓടിവന്ന് എന്നെ ആശ്ലേഷിച്ചു. ഗ്യാലറിയില്‍ മുമ്പു കണ്ടതിനേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ഇന്ത്യന്‍ പതാകകള്‍ പാറിപ്പറന്നു.

തിരിച്ച് ഡ്രസിംഗ് റൂമില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അത്‌ലറ്റിക് ഫെഡറേഷന്‍ പ്രസിഡന്റ് എന്നെ ഫോണില്‍ വിളിച്ചു. 'അഭിനന്ദനങ്ങള്‍ അഞ്ജൂ, അന്നു ഞാന്‍ ഫോമിലാണോ, മെഡല്‍ കിട്ടുമോ എന്നു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ താന്‍ ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ മെഡല്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.

അതുകൊണ്ട് ഇന്നലെത്തന്നെ ഞാന്‍ നാട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു പോന്നു. താന്‍ മെഡല്‍ കിട്ടുമെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ ഞാന്‍ പോരുമായിരുന്നില്ല. എനിക്കും ആ ചരിത്രനിമിഷത്തിന് സാക്ഷിയാകാമായിരുന്നു.' അദ്ദേഹം പരിഭവിച്ചു.

പിന്നെയും ഫോണ്‍കോളുകള്‍ വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോള്‍ സന്തോഷത്താല്‍ മതിമറന്നിരിക്കുന്ന എന്റെ അരികില്‍ വന്നിരുന്ന് ബോബി ചെവിയില്‍ മന്ത്രിച്ചു:

'ഇപ്പോള്‍ മെഡലിന്റെ നിറം ഓര്‍മ്മവരുന്നുണ്ട്.' ബോബി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയില്‍ ഞാനും പങ്കാളിയായപ്പോള്‍ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ സന്തോഷത്താല്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

തയ്യാറാക്കിയത്:
ഡോ. അബേഷ് രഘുവരന്‍

Ads by Google
Ads by Google
Loading...
TRENDING NOW