Friday, July 28, 2017 Last Updated 3 Min 51 Sec ago English Edition
Todays E paper
Monday 12 Jun 2017 01.34 PM

സിന്ധു ജോയിയുടെ വിവാഹത്തിനു പിന്നില്‍

uploads/news/2017/06/117497/SindhujoyINW120617b.jpg

പൊതുപ്രവര്‍ത്തനത്തിന് താത്ക്കാലിക അവധികൊടുത്ത സിന്ധുജോയ് വിവാഹജീവിതത്തിലേക്ക്....

സ്‌നേഹനിധികളായിരുന്ന അച്ഛനും അമ്മയും കുട്ടിക്കാലത്തേ വിട്ടുപിരിഞ്ഞ സിന്ധുവിന് നഷ്ടമായത് താന്‍ ഏറെ ആഗ്രഹിച്ച വാത്സല്യം ആയിരുന്നു. ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ വേദനയിലും ചിരിക്കുന്ന മുഖത്തിനുള്ളില്‍ പൊട്ടിക്കരയുന്ന ഹൃദയവുമായി ദൈവത്തിന്റെ മുന്നില്‍ മുട്ടുകുത്തി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച് നിന്നിട്ടുണ്ട്.

എത്രയോ രാത്രികളില്‍ ഉറക്കമില്ലാതെ കിടന്നിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഇന്ന് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷവതിയായ ഒരാളാണ് സിന്ധു. അത് ആ കണ്ണുകളില്‍ കാണുന്നുണ്ട്. വാക്കുകളില്‍ പ്രകടമാകുന്നുണ്ട്.

കാത്തിരുന്ന ഒരാള്‍ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നതിന്റെ സന്തോഷം. കാത്തിരിപ്പിന്റെ ദൈര്‍ഘ്യം ദൈവം കൂട്ടിയത് ഇത്രയേറെ തന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാളെ നല്കാന്‍ ആയിരുന്നെന്ന ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യം. സുമംഗലിയായ സിന്ധുജോയിയുടെ വിശേഷങ്ങള്‍.

ഒരു നാലുമാസം മുമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്ന സിന്ധു അല്ല ഇന്നത്തെ സിന്ധു. ഒരുപക്ഷേ, സങ്കടക്കടല്‍ നീന്തിക്കടന്ന് തീരത്തെത്തി ഇളംകാറ്റത്ത് വിശ്രമിക്കുന്ന ഒരു അനുഭവം; അല്ലേ?


സംശയമില്ല. അതേ അനുഭവം. ഞാന്‍ സന്തോഷം വരുമ്പോഴും, ദു:ഖം വരുമ്പോഴും പള്ളിയില്‍ പോകാറുണ്ട്. സന്തോഷത്തില്‍ ദൈവത്തോട് നന്ദി പറയാനും, ദു:ഖത്തില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാനും.

അങ്ങനെ ഒരു ദിനത്തിലാണ് ഒരു പ്രാര്‍ത്ഥനാ സഹായത്തിനായ് ഒരു വൈദികനെ കാണാന്‍പോയത്. അദ്ദേഹത്തെ കാത്തിരിക്കുന്നതിന്റെ ഇടയില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ടേബിളിന് മുകളില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഒരു പുസ്തകം എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ടു.

''മിനി - ഒരു സക്രാരിയുടെ ഓര്‍മ്മ'' എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ പേര്. എഴുതിയിരിക്കുന്നത് ശാന്തിമോന്‍ ജേക്കബ്. ആ പുസ്തകം ചോദിച്ചുവാങ്ങി അത് വായിച്ചു.

അത്യാവശ്യം പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിക്കാറുള്ള എനിക്ക് അതുവരെയില്ലാത്ത ഒരു വൈകാരികതലമാണ് ആ പുസ്തകം സമ്മാനിച്ചത്. പലതവണ ഞാന്‍ അത് വായിച്ചു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

ഭാര്യയെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ഭര്‍ത്താവിന്റെ ആത്മവേദന. ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ നീറ്റല്‍ അനുഭവിച്ച ആളിന്റെ നൊമ്പരം. സത്യത്തില്‍ അതുതന്നെയല്ലേ ഞാനും? എന്നും എവിടെയും ഒറ്റപ്പെടല്‍ അനുഭവിച്ച എന്നെ ഞാന്‍ അതില്‍ കണ്ടു. ഒപ്പം, ആരും ഒന്ന് കൊതിച്ചുപോകും.

ശാന്തിയെപ്പോലെ ഒരാളെ ജീവിതത്തില്‍ ലഭിക്കാന്‍. ഡിസംബറില്‍ എന്റെ മമ്മിയുടെ ഓര്‍മ്മദിനത്തില്‍ ഞാനും ഫേസ്ബുക്കില്‍ ഒരു പോസ്റ്റ് ഇട്ടിരുന്നു. എന്റെ മമ്മിയുമായുള്ള ഓര്‍മ്മ.

അതും ഇതുപോലെ ടച്ചിംഗ് ആയിരുന്നു. അത് വായിച്ചിട്ട് അദ്ദേഹം എന്നെ വിളിച്ചു സംസാരിച്ചു. അതിനുശേഷമാണ് എന്റെ സഹോദരനെ ബന്ധപ്പെട്ടതും, എന്നെ നേരില്‍ പരിചയപ്പെടുന്നതും.

അത് വിവാഹാഭ്യര്‍ത്ഥനയായിരുന്നോ?


ഏയ്. ഒരു സൗഹൃദസംഭാഷണം മാത്രം. പിന്നീട് ഞാന്‍ തിരുവനന്തപുരത്തുപോയി. കുറച്ചുദിവസങ്ങള്‍ക്കൂടി കഴിഞ്ഞാണ് എന്നോട് ചോദിച്ചത്. ''കൂടെ പോരുന്നോ'' എന്ന്.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒറ്റപ്പെടലും, എന്റെ വിഷമങ്ങളുമൊക്കെ ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഞങ്ങളും ഒന്നാവേണ്ടവരാണെന്ന് തോന്നി. ഇപ്പോഴും ആ വിഷമങ്ങളില്‍ നിന്ന് പൂര്‍ണ്ണമായും അദ്ദേഹം മുക്തനാണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.

TRENDING NOW